Boven is het stil

Ik hoor niets, en ben me daar steeds bewust van. De bovenburen zijn niet thuis, nu al langer dan alleen het weekend. Misschien blijven ze heel lang weg, op een vakantie in een ver land, waar ze dan een ongeluk krijgen en …
Nee, ik mag daar geen fantasieën over koesteren, dat is niet netjes. Toch denk ik dat af en toe, stiekem.
Na 10 dagen zijn ze er weer en krijg ik de volle laag van bonken, dingen die op de vloer vallen, boren, tikken, stampen, gillen en heen en weer rennen van hun zoontje.
De geluiden komen van boven. Soms is het net of ze in mijn hoofd zitten, ze trekken door naar mijn borst en buik. Op onverwachte momenten, hoewel ze ’s avonds de meeste impact hebben. Sjouwen met planken en meubels in het trappenhuis, dingen die buiten naar beneden worden gegooid, vlak voor mijn raam. Er gaat dan een trilling in mijn lijf zitten, waardoor ik gespannen ben als ik ga slapen.

Meestal heb ik muziek aan als ze thuis zijn, dan valt het lawaai niet zo op. Of ik vlucht naar mijn volkstuin.
Ik heb een toevluchtsoord nodig, een plek om op adem te komen, en als mijn huis dat niet kan zijn…

Zouden ze weten hoeveel last ik ervan heb? Ik ben vaak genoeg naar boven gegaan om te vragen of het wat minder kon. Ze ontkenden dan meestal dat zij dat geluid maakten, gaven hun buren de schuld of begrepen zogenaamd niet waar het geluid vandaan kwam. Of ze beloofden dat ze er rekening mee zouden houden, maar vergaten dat blijkbaar weer meteen.
De momenten dat ze er niet zijn, dat ik niets hoor, daar zou ik eigenlijk van moeten genieten. Maar dat is moeilijk, meestal ben ik dan bezig met denken aan wanneer het weer begint. Het beste is het te vergeten, hun aanwezigheid helemaal uit mijn gedachten te verbannen. Soms lukt dat.

Goed nieuws, de bovenburen gaan verhuizen! Ik kwam net in de hal de nieuwe bewoonster tegen, die zichzelf voorstelde. Een jonge vrouw met een dochtertje, die zal allicht minder lawaai maken dan een echtpaar met een zoontje.
Ik hoop er het beste van!

Vrieda