Pauze

Mijn laatste blogbericht is van ruim twee maanden geleden.
Ik ben niet op vakantie geweest, had geen drukke bezigheden of iets anders dringends te doen. Het was gewoon even op, ik moest even pauze nemen.

Ik had geen writers-block, het schrijven lukte wel. Voor de NVA ben ik ook gewoon doorgegaan met blogs maken. Nee, het zat hem meer in het doel waarmee ik deze blogs maak en publiceer, wat ik ermee hoop te bereiken.

Vlak nadat ik (eind vorig jaar) de diagnose autisme kreeg, besloot ik bijna instinctief om een blog te gaan maken. Alle informatie die ik al had opgedaan en wat ik nog niet wist, alle ervaringen en gevoelens die het opriep, alle mensen en instanties waarmee ik te maken kreeg en alle herinneringen die nieuw ingekleurd moesten worden – en nog veel meer. Zoveel, dat het prettig was om het vast te leggen. Ideeën spoken vaak ongestructureerd door mijn hoofd, totdat ik ze kan opschrijven – alles met elkaar in verband brengen en zich laten uitkristalliseren.
Als het geschreven is leg ik zo’n bericht altijd even weg, het moet even ‘rijpen’. Na een paar dagen lees ik het nog eens door, verander kleine dingen. Totdat het helemaal klopt, dan gaat het ‘de ether’ in. Omdat het voor anderen geschreven is, vind ik dat het een zekere kwaliteit moet hebben: dat het duidelijk is, de moeite waard is om gelezen te worden, en dat ik er helemaal achter kan staan.

Omdat mijn autisme vaak voor communicatieproblemen zorgt, dacht ik wel eens: “lees alsjeblieft mijn Blog, daarin kan ik alles zoveel beter uitleggen dan mondeling”. Een soort ‘reaching-out’, eindelijk begrepen worden en erbij horen. Stiekem hoopte ik, dat mensen om mij heen na het lezen van mijn blogs zouden zeggen: “o, maar nu snap ik waar je het moeilijk mee hebt, en wat flink van je dat je op die manier omgaat met je beperking. En wat weet je goed wat er in je omgaat, wat kun je dat goed verwoorden.”
Het had ook te maken met erkenning krijgen.

En die erkenning, dat begrip kwam er niet! Niet van de mensen om mij heen, niet van mijn lezers (een paar uitgezonderd). Het enige dat ik wel eens hoor, is dat ik het goed kan opschrijven en dat het prettig leesbaar is.
Ik was teleurgesteld en verdrietig, haakte af. Ik voelde me nog steeds erg alleen staan met al mijn onzekerheden, gekwetstheid en me niet-gezien voelen.
Misschien kun je gewoon niet verwachten van mensen zonder beperking, dat ze begrijpen hoe het voelt om wel een beperking te hebben. Ik weet nu al zoveel af van autisme, en het is erg veelomvattend en ingewikkeld. Voor niet-autisten is het niet interessant genoeg, om zich daarin te verdiepen.

En nu?
De behoefte om mijn hart te luchten en mijzelf bloot te leggen blijkt groter te zijn dan wat mij tegenhield om door te gaan. Zelfs dit nu op te schrijven werkt goed, om het toe te geven aan mijzelf.
Of ik doorga met deze blog, weet ik nog niet. Dat zal vanzelf blijken.

Vrieda

Een gedachte over “Pauze

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s