Keuzes

Vandaag was Erica voor het eerst bij mij op bezoek. Zij heeft, net als ik, een paar maanden  geleden de diagnose autisme gekregen. Verder zijn onze levens heel verschillend: zij is ruim 20 jaar jonger dan ik en heeft nog thuiswonende kinderen, en werk.

In ons gesprek was ik op zoek naar wat we gemeenschappelijk hebben. Een van de punten waarop wij herkenning vonden bij elkaar, was dat je je soms realiseert dat je een keuze hebt. In een moeilijke situatie zijn er verschillende mogelijkheden om je te gedragen, er zijn als het ware verschillende scenario’s mogelijk.

Met de kennis die je hebt van wat autisme inhoudt, en welk effect het op je heeft, kun je ervoor kiezen je aan te passen aan wat er van je verwacht wordt.
Je kunt ook je autistische impulsen volgen, en bijvoorbeeld weglopen als een situatie te veel prikkels geeft, je prikkels afreageren, of boos worden. Je hebt altijd de keuze om te vertellen dat je autistisch bent, of niet.

Zoals vorige week, met een zangworkshop.
Er zat een man veel en hard te praten, voordat de workshop begon. Anekdotes kwamen voorbij, zelfs een mop. Het liefst vermijd ik dat soort mensen, maar nu kon dat niet.
Terwijl ik in mijn lichaam de effecten voelde: onrust, prikkelingen, haartjes die overeind gingen staan, vermeed ik oogcontact. Ik hoopte hem te ontmoedigen en niet betrokken te raken bij zijn ego-toer. De andere vrouwen in de groep lieten dat wel toe, misschien hadden zij er geen last van. Of durfde niemand afkeuring te laten blijken?
Zou ik meteen reageren? Dan zou het een boze, onnadenkende reactie worden. Het was goed me te realiseren dat de man het misschien niet wist van zichzelf of het even vergeten was, dat niet iedereen gecharmeerd was van zijn verbaal geweld.

Na 10 minuten leek het of hij niet zou stoppen, ook al was de workshop ondertussen begonnen. De workshopleidster leek ook niet te gaan ingrijpen. Dus haalde ik diep adem en sprong ertussen met mijn handen voor mijn borst in een Namasté-gebaar: “Sorry, mag ik je wat vragen?”. Ik wees hem erop dat hij aldoor aan het woord was en dat ik daar veel last van had. De ochtend zou een meditatief karakter hebben, zou hij alsjeblieft stil kunnen zijn?
Zijn reactie was OK, blijkbaar had ik mijn verzoek persoonlijk genoeg gemaakt en de juiste woorden gebruikt. Tenslotte was hij daar ook voor een zangworkshop met een meditatief karakter.

Zo krijg ik langzamerhand wat meer vat op mijn nieuwe situatie.

Vrieda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s