Keukentafel

Gisteren had ik een gesprek met een medewerkster van de gemeente, om te bepalen of ik in aanmerking kom voor een bijdrage uit de WMO (zie mijn blogbericht ‘Na de diagnose’). Zij kwam op huisbezoek.
Bij de aanvraag op het gemeentehuis, werd dat eerste gesprek een ‘keukentafelgesprek’ genoemd. Van tevoren had ik bedacht dat ik het gesprek zou beginnen met een grapje: dat ik geen keukentafel heb, of het gesprek ook aan een andere tafel kon plaatsvinden? En dat waarschijnlijk mensen met een laag inkomen, de doelgroep van de WMO, geen keukens hebben die groot genoeg zijn voor een tafel.
Maar ik besloot me afwachtend en coöperatief op te stellen. Omdat ik daar levenslange ervaring mee heb, is dat niet zo moeilijk, mits ik het mij van tevoren voorneem.

Het was een prettig gesprek. De medewerkster stelde relevante vragen en luisterde goed naar wat ik te vertellen had. Ze leek ook echt geïnteresseerd in mijn situatie en kon me nog enkele tips geven.
De aanvraag wordt echter niet gehonoreerd. De WMO voorziet in een vangnet, bedoeld voor zelfstandig thuis kunnen wonen en een zinvolle dagbesteding. Dat is niet op mij van toepassing. De hulp en begeleiding waar ik behoefte aan heb, vallen onder therapie, gegeven door psychologen of psychotherapeuten, en vergoed door de zorgverzekering.

Dus één van de ijzers die ik in het vuur had, is eruit gehaald. Mijn hoop gevestigd op de psychologen en psychotherapeuten!

Aan het eind van het gesprek zei ze dat ze nog nooit zo iemand als mij was tegengekomen.
Dat is nog een troost.

Vrieda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s