In mijn schulp

Terugtrekken is een prettige beweging, die ik graag maak. Het is dan teveel, te moeilijk; ik doe even niet mee. Regelmatig heb ik daar behoefte aan, zeg activiteiten af en blijf lekker thuis, of ga naar mijn volkstuin.
Toen mijn zoons pubers waren, plaagden ze me wel eens. Ze deden mij na door een boos gezicht te trekken en zeiden: “ik hou niet van iets leuks”. Inderdaad, wat andere mensen leuk of gezellig noemen, daar vind ik vaak niks aan.

Ik ben graag en vaak alleen, dan kan ik mijzelf zijn, zonder er steeds over na te hoeven denken: “wie is dat dan, mijzelf? wie ben ik eigenlijk?”. In gezelschap ben ik constant bezig af te wegen hoe ik mij gedraag, wat anderen daar van vinden, wat andere mogelijkheden zijn en of ik daar wel wil zijn. Sinds ik weet dat ik autistisch ben, doe ik dit alles bewust, mijn hele leven deed ik dat onbewust.
Vroeger was ik af en toe schoolziek: ik mocht van mijn moeder op de bank liggen, kreeg lekkere hapjes en hoefde niks. De volgende dag kon ik er dan weer tegen.

In een Mindfulness-training, tijdens het rondje: ‘hoe gingen de oefeningen en hoe gaat het met jou?’, werd gevraagd: “Hoe voel je je?”
Dat vond ik een moeilijke vraag, maar toch kon ik een helder antwoord formuleren: mijn lichaam zit hier, maar ik voel helemaal niks. Net of er niemand thuis is.
Dat gebeurt vanzelf als ik niet letterlijk weg kan gaan, me terug kan trekken.

Vrieda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s