Vriendschap

Jaren geleden had ik een vriendin – tenminste, dat dacht ik.
We hadden elkaar leren kennen bij een training van een vrouwencentrum, waar we aan elkaar gekoppeld werden. De bedoeling was, dat we met z’n tweeën iedere 14 dagen bij elkaar kwamen, om over ons leven te praten. Co-counselen werd dat genoemd.
En dat deden we, graag en trouw, jarenlang. Ook toen de training was afgelopen, al was onze ‘klik’ onwaarschijnlijk, we verschilden erg in allerlei opzichten.
We gingen soms samen uit, leuke dingen doen; zij heeft me nog helpen behangen in mijn nieuwe huis.
Totdat ik verhuisde naar een andere plaats en zij niet langer bereid was naar mij toe te komen.

De laatste keer dat we elkaar zagen, bij haar thuis, vertelde ze mij dat het voor haar niet echt vriendschap was geweest, meer een afspraak met wederzijds voordeel. Ik was ook niet spiritueel genoeg naar haar zin, en niet emotioneel genoeg.
Meteen begon ik vreselijk hard te huilen, het voelde als een groot verlies. Met de tranen nog in mijn ogen ben ik weggegaan, en heb haar nooit meer terug gezien.

Vrieda

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s