Thuis komen

Wanneer ik het gebouw binnen ga, waar de bijeenkomst van PAS* wordt gehouden, zie ik allemaal mannen. Eén van hen komt naar me toe, stelt zich voor en heet me welkom. Dan durf ik wel binnen te komen.
De mannen die er zijn bevestigen wel mijn vooroordeel over autisten, maar dan zie ik ook een vrouw zitten en loop naar haar toe. Ze is nog jong en vertelt over haar leven en dat ze sinds 5 jaar een diagnose autisme heeft.

Toen ik besefte dat ik wel eens autisme zou kunnen hebben, en alle puzzelstukjes uit mijn leven op hun plek vielen, voelde dat als ‘thuis komen’.
Dat had ik altijd een vreemde term gevonden, maar begrijp nu wat ermee bedoeld werd. Niet langer ben ik de vreemde eend in de bijt, ik hoor bij een groep mensen die dezelfde moeilijkheden ondervinden als ik. Die ook vaak het gevoel krijgen dat ze anders zijn dan de anderen.

Later kan ik aansluiten bij een tafeltje, waar alleen vrouwen aan zitten. Ik raak geboeid door hun verhalen, kan het mijne ook vertellen.
Ja, het is nog even wennen, maar dit is ook ‘thuis’.

Vrieda

*  PAS: belangenvereniging voor Personen uit het Autisme Spectrum

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s