Er niet bij horen

De zangrepetitie begint om half tien, maar soms ook later. Onzeker loop ik de grote zaal in en kijk of er iemand is bij wie ik me kan aansluiten. Een vriendin, die mij de vorige keer had meegenomen, staat met een paar anderen te praten. Ik wil haar niet onderbreken, maar ga toch bij het groepje staan. De vrouw tegenover me kijkt naar mij, lacht, zet één been naar voren en zegt: “taadaa!”.
Ik schrik, wat doe ik verkeerd?
Dit is een gebied waarvan de regels mij onduidelijk zijn. Wat kun je wel maken, en wat niet? Het gebeurt vaker, dat ik het idee krijg dat ik word terecht gewezen, maar niet weet wat ik fout doe. Dat ik denk dat ik te formeel overkom, niet los genoeg. Een schoonzus die zegt dat ik “pontificaal” naast mijn zoon was gaan staan op de receptie van zijn promotie.
Ik ga mensen wantrouwen, ben bang dat ze me raar vinden.

Misschien overkomt het anderen ook, maar ben ik er erg gevoelig voor, trek het me meteen aan.
Uiteindelijk leidt het ertoe, dat ik niet meer naar het koor ga. Eén van de vele activiteiten waar ik liever niet meer kom.
Vrieda

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s